Woont er een haatdragende
zelf ondermijnende vijand
in je hoofd ?

Of een liefdevolle opbouwende vriend ?

De gesprekken die je voert
wanneer je alleen bent met
jezelf, gaan die over dat
je niet genoeg bent, iets toch niet
kan of iets nooit gaat gebeuren ?

Of gaan die gesprekken over
het vertrouwen dat je hebt in jezelf,
krijg je inzichten hoe je dingen
kan vormgeven en dat je
krachtig genoeg bent ?

De grootste strijd die we voeren
is veel vaker met onszelf dan
met de buitenwereld.

De vijand is de programmering,
het toelaten van zelf haat en
daar in geloven.

Zolang gedachten herhalende
patronen van afbraak zijn,
weet je dat je naar leugens luistert.

Gedachten van een vriend,
van de liefde, zijn altijd in beweging
en brengen je naar de beste plekken
in jezelf.

Je bent niet je verleden,
je bent een creator van je toekomst.

Is het een vijand waarmee je spreekt ?
Of is het een vriend ?

Lichtflits