30-6-2026
1:58 uur
In steenbok

Wat ik opmerk in mijn leven
is dat er een fase zich aan het
aflsuiten is.

Dochterlief besloot vrijdag
het avontuur aan te gaan en
is weer vertrokken naar de stad.

De zorg geeft aan dat we in de
laatste fase zitten en komen niet
meer iedere dag.

En ik ben voor het eerst het bos
ingelopen met mijn stokken.
Een plek waar ik tijden niet was
geweest en waar ik naartoe
getrokken werd.

Er hing een lintje en toch liep ik door.
Op eigen risico, het was windstil,
hoe erg kon het zijn.

Overal bomen op het pad,
de energie van het bos slokte me op
en de vogels zongen hun hoogste lied.

Het was een hindernisbaan en
ik voelde de uitdaging om ze
allemaal aan te gaan.

Om te vertrouwen op mezelf en
ondanks dat het lopen nog steeds
moeilijk gaat en de schoenen als
klompen aan mijn voeten hangen,
toch door te zetten.

En daar kwam een oude Anniek
weer in me boven.

Glimlach op mijn gezicht en genieten
van het niet weten wat er op mijn pad
komt en iedere situatie apart bekijken.
Erover, er onderdoor, er langs en even
zitten op het bankje om oettepoesten.
Het leek wel op het gewone leven.

Uiteindelijk haalde ik het eind van het bos.
Het open veld met een wolkenlucht
en Jacobsladders en ik totaal gelukkig
en bevrijd.

Een nieuwe fase is al begonnen.
De hulp en zorg is zich aan het afbouwen.
Iets wat zeker bij me past.
Ik wil weer zelf.

Laat die volle maan maar komen.
Dan gaan we daarna weer door.

Lichtflits