Bij mij werkt muziek.
Het kan me zo diep raken
omdat ik het toesta.

Niet alle muziek raakt.
Alleen wanneer een ziel
zich uit via een instrument.

Dat kan een stem zijn
die zo in verbinding staat
met de ziel, dat het
mijn hart binnenstroomt.

Die een dam doorbreekt
waardoor alle emoties
vrijelijk gaan stromen.

Het is mijn manier van loslaten.
Begeleid door schoonheid,
laat ik het gaan.

Daarna voel ik me vaak kwetsbaar,
heb ik tijd nodig om te landen
in de wereld van vandaag,
in mezelf, na zo’n zielendans.

Het diepste in mij is dan geraakt.
Ik hou van dat gevoel.
Omdat ik dan thuiskom in mezelf.

Het maakt me ervan bewust
hoe weinig gevoel we toelaten
in de wereld om me heen.

We mogen er niet over praten,
mogen het niet benoemen.
We zetten onszelf op de rem,
om maar niet te voelen.
We doen van alles om niet
uit te komen bij het diepste in onszelf.

Daarom rennen we ook zo hard.
Om maar niet te voelen.

Ik doe het zelf ook, het is een
truckje om met een wereld
om te gaan waarin je je nooit
hebt thuis gevoeld en die dat
de afgelopen jaren weer heeft bewezen.

De creativiteit van andere zielen
heeft me overeind gehouden.
De optredens waarin iemand
de ziel de volledige ruimte gaf
om er te zijn en precies dat in
mij raakte waardoor de dam die
de tranen tegenhield te breken.

Daarna komt altijd de ruimte,
de opluchting, de diepe ademhaling
en kan ik er weer tegenaan.

Laat je tranen stromen.

Lichtflits