Ik had een gesprek met
een vriendin over het
aantal mensen dat ziek
is en mensen in hun omgeving
hebben die zijn overleden.

Iedere week komt er wel iemand
op het werk met een heftig verhaal.
Mannen rond de 50 die ineens
omvallen na een hartaanval.
Ouders die beide kanker hebben
en zijn uitbehandeld.
Het beëindigen van een zwangerschap
omdat het kindje niet gezond is.

Het zijn er wel erg veel.
Een collega van haar vroeg zich
af wanneer het zou stoppen.
Want iedere week is er wel iemand
die een groot verdriet te verwerken krijgt.

De werkelijkheid, de realiteit,
dat wat er in gezinnen gebeurt,
haalt de leugens in.

Sinds maart 2020 zijn er 77.574
meer mensen overleden dan
men had verwacht.
En de meeste daarvan kan men
niet verklaren.

Het RIVM meldt dat de oversterfte
niet is verhoogd, en toch zijn er
552 meer mensen overleden
sinds de vorige meting.

Er overlijden natuurlijk altijd mensen,
het is de cirkel van leven en dood.
Door het bij te houden heeft men
een idee wat het gemiddelde is.

Overlijden er meer mensen dan het
gemiddelde dan noemen we dat
oversterfte.

Ik ben eigenlijk wel nieuwsgierig
naar hoeveel procent van de
Nederlanders ziek zijn.
En of men daar ook een toename
in ziet, of men het bijhoudt.

Uit onderzoek kwam naar voren
dat er meer psychische problemen zijn.
Dat sinds het prikkie mensen zich
anders kunnen gedragen, mentaal het niet
meer aankunnen of vergeetachtig worden.

Na onderzoek van de hersenen kwam
men tot de conclusie dat bij bijna
alle mensen de hippocampus
was gekrompen.

Dit deel van de hersenen
speelt een belangrijke rol in
processen als geheugen en leren.

Het zorgt ervoor dat de informatie
die via het korte termijn geheugen
binnenkomt verplaats kan worden
naar het lange termijn geheugen en
verbindt ze met emoties.

Mijn vriendin geeft aan dat ze
het lastig vindt om iedere week
weer slecht nieuws te horen.
Dat ze in zichzelf op zoek moet
om ermee om te gaan.

We wisten dat dit eraan zat
te komen en nu het zover is,
doet de werkelijkheid zeer.

Lichtflits