Ik heb het gevoel dat
ik al een dikke week in
een turbulente periode zit.

Even er tussenuit gaan,
liet de turbulentie niet stoppen.
Ik nam mezelf immers mee.

Een hele interessante week,
omdat ik op een bepaalde manier
me er altijd bewust van wordt
dat ik een kind van mijn moeder ben,
wanneer we een week, 24/7 met elkaar
optrekken.

In de observatie stand met nieuwe
ogen kijken, accepteren, vergeven,
loslaten, inzichten ontvangen en helen.

Het viel me de afgelopen week
vooral op dat ik me als een
buitenaards wezen voel wanneer
ik me in de “gewone” wereld begeef.

Ik ben de vakantie in gestuiterd,
heb alles losgelaten, niet geschreven
of ook maar iets verwoord en mogen
ervaren wat dat met me doet.

Vele innerlijke achtbaanritjes
kwamen voorbij en ik moest mezelf
eraan her-inneren dat ik degene ben
die daar dan uit moet stappen.

Terug naar de verbinding met mezelf,
het optillen van de frequentie,
vrede en kalmte omarmen.

Het was een week van toepassen
van dat wat ik de afgelopen jaren
heb geleerd in de praktijk.

Ondertussen kwam ik erachter
dat het boekproces niet helemaal
soepel verliep, waar ik niets
aan kon doen omdat ik niet thuis was.

Het was een interessante,
turbulente week, waar ik nu
van bij moet komen.

Van chaos naar orde en overzicht.
Aarden, ademen en het omarmen
van de stilte.

Het komt goed.

Lichtflits