Vroeger ging ik als kind
in de zomer, iedere dag
naar het buitenbad in mijn
geboortedorp.
Bij zonneschijn en regen.

Ik wist toen niets van mijn
gevoeligheid en welke manieren
ik had gevonden om met
opgedane prikkels om te gaan.

Uit school pakte ik mijn zwemkleren,
sprong op de fiets en
dook het zwembad in.

En soms was dat bad
met 4 zwembaden helemaal
voor mij alleen.

Het mooiste vond ik het
wanneer het water zo goed
als stilstond.

Dan maakte ik een slag en
zag ik de rimpels voor
me uit bewegen.
En voelde me een soort van
een worden met het water.

De stilte, het een zijn met,
een bewustzijn van.

Ik moest er laatst aan denken
toen ik iets hoorde over
een nulpunt, het bereiken
van een diepe innerlijke stilte.
Dat alles zo kalm wordt en
tot stilstaand komt.

Zodra ik het las, bevond ik mij
in het zwembad met een
glad spiegelend oppervlak.

Mijn eerste slag bracht al het
water in beweging.

Lichtflits