Ooit hoorde ik de uitleg
dat je hoog sensitief bent geworden
omdat je niet in een veilige omgeving
bent opgegroeid, emotioneel bent
verwaarloosd of al vroeg trauma’s
hebt meegemaakt.

En dat je alarmsysteem zich al
vroeg heeft ontwikkeld omdat
het gevoel van veiligheid ontbrak.
Altijd de voelsprieten uit om in
te voelen waar gevaar dreigt en
hoe dat op te vangen.

Een innerlijke houding die je
meeneemt naar volwassenheid
zolang je niets doet aan je
emotionele wonden en het gevoel
van onveiligheid.

Als ik naar mijn eigen leven kijk,
dan klopt die theorie wel.
Onveiligheid, niet te voorspellen
gebeurtenissen, emotionele
ontkenning en onbegrip.

Wat ik dan interessant vind is
de vraag of het voor de ziel
belangrijk is geweest om die
ervaringen aan te gaan, om juist
de sensitiviteit te ontwikkelen zodat
je in contact kan komen met je
diepere Zelf.

Het kind dat zich al vroeg eenzaam voelt,
ontwikkelt zich nou eenmaal anders,
dan het kind dat zich volledig welkom
en geliefd voelt.

Toch zie ik ook dat niet ieder kind
uit het gezin dezelfde sensitiviteit ontwikkeld.
En dat er ook kinderen zijn die
sensitief zijn zonder dat ze trauma’s
hebben ervaren.

De afgelopen maanden zag ik
ineens zelf in dat ik wel heel hard
ben naar mezelf voor wat betreft
mijn sensitiviteit.

Eigenlijk mag het er niet zijn
zodra ik me kwetsbaar voel.

Ik gebruik het om mijn inspiraties
op te vangen, om met een open hart
te schrijven en me uit te spreken.

Maar zodra mijn lichaam op slot sloeg,
baalde ik van alles wat ik voelde.
Totdat ik begreep dat ik juist mijn
sensitiviteit nodig heb om het proces
aan te gaan in zachtheid.

Gisteren was er een omslagpunt voor mij.
En kwam het inzicht dat wanneer ik
alle wonden kan genezen die in
mijn kindertijd zijn ontstaan,
mijn sensitiviteit als kracht overblijft.

En het diepe weten dat dat altijd
de bedoeling is geweest van alle
ervaringen die ik heb gehad.

Je ziel kiest van tevoren voor de
ervaringen die je in je leven mee gaat
maken zodat je kan groeien naar
wie je werkelijk bent.

Lichtflits