Het is toch even zoeken,
een nieuw ritme ontstaat vanzelf omdat
ik dagelijks de zorg over de vloer krijg.

Wonden die behandeld moeten worden
zodat de genezing zich door kan zetten.
Wat zijn mijn mogelijkheden
binnen de beperkingen die zijn ontstaan.

Het is allemaal onbekend terrein
en de enige wijze waarop ik ermee
om kan gaan is door me over te geven.

De overgave komt pas als de koorts
uitbreekt en ik geen andere keuze
heb dan in bed te gaan liggen.
De letterlijke pas op de plaats en rust.

Mijn hoofd komt er in slow motion
achteraan, en dit en dat en zus en zo.

In verwondering volg ik het hele proces,
er is nog geen vast ritme,
er is iets van ruimte,
het is vooral onbekend terrein.

Lichtflits