Alle rauwe verhalen
kwamen vannacht voorbij.
Schurende emoties.
Het centrale zenuwstelsel in brand.

Het laaiende vuur dat
verhaal na verhaal opslokte
en ik daar bewust naar moest kijken,
mocht voelen hoe de oude opgeslagen
emoties mijn lichaam verlieten.
Verhalen omvormend naar iets nieuws.

Een groot, onaangenaam
schoonmaakproces waarin iedereen
uit het verleden voorbij kwam en
een nieuwe plek kreeg in het geheel.

Een denderende onweerstorm met
af en toe een bliksemschicht.
Een Lichtflits met een helder moment
van inzicht. Om vervolgens weer
te verdwijnen in de duisternis.

Het moest gebeuren,
dat is wat ik wist.
In mijn lichaam, in de illusie van dit leven,
met mijn bewuste aanwezigheid
zodat mijn innerlijke waarheid zich
volledig kon onthullen.

Het vuurtje brandt nog,
de as is zichtbaar, niet langer
draag ik wat niet van mij is.

Het woorden geven is
het definitieve loslaten van.
Heb mijn Zelf begrepen en
kan nu verder op een ander level,
zoals het altijd is bedoeld.

Lichtflits