Met de verpleegkundige van
de thuiszorg heb ik een gesprek
over het emotionele proces van helen.

Want in de aanloop van wat mij is
overkomen zijn er toch wel een aantal
zaken misgegaan in de medische aanpak.

Ze zegt me dat het heel normaal is
dat ik daar boos over ben en dat
ik daar het beste over kan praten.
Dat het tijd nodig heeft.

Ik was een tijdje boos, dat klopt.
Maar realiseerde me al snel dat
je dan in de “als dan” verhalen blijft hangen.
Je hebt er niets aan en het houdt je
helings proces tegen.

Het is gegaan zoals het is gegaan,
en blijkbaar moest het zo gaan want
anders was het wel anders geweest.
Dit is het eindresultaat en hier moet
ik het mee doen.

Ik vind het mooi dat ze het met me
bespreekt en vraag me oprecht af
of ik mezelf voor de gek hou en hoe
het zit met mijn boosheid.

Ik ben niet meer boos.

Ik wil dat de wonden helen en
boosheid in me rond laten zingen
staat dat proces in de weg.

Ik heb niet het idee dat iemand mij
dit opzettelijk heeft aangedaan en er
liep echt wel iets vast in mijn lichaam.
Het had anders gekund, maar zo liep het niet.

Uiteindelijk vertel ik aan de verpleegkundige
dat ik aan energetische numerologie doe.
Ik heb nog 4 tenen over en vertel haar
waar de 4 voor staat:
Evenwicht, harmonie en balans.

Bijzonder, zegt ze.
Ja, zeg ik haar, en het heeft me
vanaf het begin een gerust
gevoel gegeven.

Lichtflits