En daar zat ik laat in de ochtend
op een bankje onder de geurende
Lindebomen.

De vogels hadden het druk,
er werd een heel concert gegeven.
Hondjes bij me aan de waterkant.

De realisatie dat ik nog steeds
het gewicht van de dag
buiten de deur had weten te houden.

In oprechte blijdschap en liefde
voor het feit dat ik buiten zat
en dit moment helemaal kon
doorvoelen.

Ik stopte,
haalde adem en
zei dank je wel.

In alle eenvoud,
in de diepste liefde.
Onder de geurende Lindebomen,
op een bankje aan het water.

Adem.

Lichtflits