Wanneer ik terug voel
vond ik het een pittige maand.

Wel vooruit willen,
een nieuw ritme vinden
en ondertussen met oude
verhalen geconfronteerd worden.

Mijn ziekenhuis verhalen komen
weer boven, mijn brein brengt
het terug in beelden.
En wel zo duidelijk dat ik in
dat moment aanwezig lijk te zijn.

Het hoort bij de verwerking, denk ik dan.
Terugkijken voordat je er definitief
afscheid van kan nemen.
Die tijd is immers voorbij.

Neemt niet weg dat het een klus is,
om te doen wat ik al doe.
Om alles draaiende te houden,
iets nieuws te bedenken om te
kunnen leven.

En tegelijkertijd,
het verwerken van alle emoties
en gevoelens die bij de
afgelopen maanden horen.

Het plaatje,
met gewonde voeten op de aarde te staan,
is symbolisch voor hoe ik me kan voelen.

Dan doe ik mijn kin omhoog,
mijn schouders naar achteren en
denk, maakt niet uit, zo kan het ook.

Vasthouden en loslaten.
Wiebelen en stevig staan.

Oktober nam een diepte mee,
waar ik een weg in moest vinden.
Te serieus en veel gedoe.
Toch weer anders kijken en
anders doen.

Voor mij mag het wat lichter.
Wat vloeiender, wat duidelijker en eerlijker.
Dat zet ik nu dan neer.

Lichtflits