Als ik terugkijk op de afgelopen
weken dan was het een bochtige reis.
Rust pakken om te herstellen,
in beweging komen om te trainen.

Afronden wat niet meer nodig is en
het nieuwe vormgeven.
Keuzes maken, wat wel en wat niet.

De innerlijke strijd liet angsten zien.
Want wanneer je diep je lichaam
in wordt getrokken, medicijnen gebruikt,
dan is er weinig ruimte voor creativiteit.

Ik kan nog steeds niet leven van sterrenstof
en mijn verblijf in het ziekenhuis,
liet een gat achter dat opgevuld moest worden.

Gelukkig waren er vele mensen die me hielpen,
die een bijdrage leverden waardoor ik
die druk even niet voelde.
Waarvoor mijn grote dank !

De vraag voor mij was, wanneer ik
alles weer op zou kunnen pakken.
Wanneer ik genoeg ruimte en energie
zou hebben om iets nieuws te creëren.

Inspiratie kun je niet afdwingen,
dat komt of dat komt niet.
Ik kan meestal wanneer ik ergens
middenin zit nog niet schrijven.
De inzichten voel ik dan wel,
maar het verwoorden heeft meer
tijd nodig.

Afgelopen zaterdag voelde ik ineens
een verschuiving.
Ging achter de computer zitten en
daar ontstond een boek.

Het was een opluchting om te voelen
dat er weer beweging was
na maanden stilstand.
Om te weten, na het lange niet weten.
Om te voelen dit mag het voor nu zijn.

Als schrijfster heb ik een spannend beroep.
Er is geen financiële zekerheid
waarin ik kan gaan hangen.
En juist dat heeft me al vele lessen geleerd,
al vind ik die niet altijd even leuk.

Gisteravond kwam de titel: Eigen-zinnig
Vanmorgen voel ik me opgelucht,
gewoon omdat de beweging er is
waar ik naar verlangde.

Het nieuwe boek komt binnenkort
in de voorverkoop.

Lichtflits