De afgelopen dagen was
mijn innerlijk kind duidelijk aanwezig
en ze liet me hele oude gevoelens voelen.
Zo oud, dat ik was vergeten dat ik me
in mijn kindertijd zo kon voelen.

Ergens onderweg doe je toch
de deur dicht en ga je door.
Maak je de verhalen net even
iets anders waardoor je het niet voelt.
Bescherm je daders omdat de tijd
inmiddels is verstreken.

Afgelopen week kwam ik er niet onderuit.
En realiseerde ik me als 56 jarige dat
het echt wel heftig was, wat ik allemaal
in mijn eentje als kind heb meegemaakt.

Pure rauwe gevoelens.
Ze kwamen opzetten en het was
net alsof ik nu samen met dat
meisje alles bij langsliep.

Tranen met tuiten, onmacht,
bevriezen en tot de conclusie komen
dat ik dat niet had verdiend.

Je overlevingsstrategie bekijken
en zien dat je je altijd hebt
teruggetrokken in jezelf wanneer
er iets was gebeurd dat je diep raakte.
Men begreep je niet en je kon
je niet uitspreken omdat je de
woorden nog niet had of omdat
men jouw woorden niet begreep.

Samen zaten we in het verdriet,
in de oude verhalen, in de oude
ervaringen, in alle gevoelens die
omhoog kwamen.
Laat ze er maar uit, laat ze maar los
van de plek waar ze altijd zaten.

Tot nu toe dacht ik dat als ik deze
gevoelens voelde ik hard moest doorlopen,
afleiding zoeken, het gaat vanzelf
wel weer weg, negeren omdat ik
niet bereid was om me er aan over te geven
of raakte ik het oppervlakkig aan.
Er was dit keer geen ontkomen aan.

Diep voelen en erkennen.
Opruimen en schoonmaken.
Wat geweest is, is geweest.
Ik hoef niet langer de invloed
van mijn wonden mijn leven
laten bepalen, ik hoef niet langer
onbewust te leven vanuit mijn pijn.

Ik vergeef en ik begrijp, weet.

De diepe pijnen lossen zich nu op.
Mijn innerlijke kind voelt zich gezien,
door mij.
De ik van nu vind ook dat ik dat niet
mee had moeten maken.
En toch weet mijn ziel dat ik er
vele vaardigheden door heb ontwikkeld.
Dat ik diep begrepen heb wat een kind
nodig heeft om tot bloei te komen.

Lichtflits