Tranen met tuiten
omdat het liedje
Kleine cafe aan de haven
op de radio was.
Het deed me denken
aan mijn vader.

De simpelheid van het leven
dat dit lied omschrijft raakt me
iedere keer weer.

De plek waar mensen gelijk zijn,
waar het er niet toe doet of
je arm of rijk bent.

Menselijkheid en gelijkwaardigheid.
Een plek om samen te ontspannen
en te delen wie je werkelijk bent.

Als kind vond ik het al mooi.

Het diepe raken speelt de
afgelopen dagen al in mijn leven.
Normaal zou ik me er een beetje
voor aflsuiten.

Maar dit keer voelt het alsof alles
voorbij mag komen en
gevoeld moet worden.

Sinds twee dagen rijd ik in
het autootje van mijn vriendin
die is overleden.

Het toeval wil dat het een
automaatje is.
En daar kan ik inmiddels
prima in rijden.

Vanmorgen heb ik de hondjes
op een vrije wandeling in
de natuur getrakteerd.

Met de zon op mijn gezicht,
en de natuur om me heen,
genoot ik van de staartjes die
druk aan het kwispelen waren.

Het is zo’n grote stap naar vrijheid
voor ons allemaal.

Het kleine cafe aan de haven.
Het is een goed begin van de dag.

Lichtflits