Mijn moeder belt me in paniek op.
Haar telefoon praat met haar,
ze heeft aan de knopjes gezeten
en leest de opmerking:
sim-kaart uitgeschakeld.

Ze heeft haar telefoon morgen nodig
vanwege een afspraak en zegt:
je moet me wel komen helpen.
Ik kan mijn auto niet gebruiken
omdat mijn lichaam weigert.

Weet je wat, zegt ze, ik stap in de
trein en kom naar jou toe.
Het is mooi weer en ik neem de
rollator mee. Dat is nieuw gedrag.

Vroeger zou ik het vervelend
hebben gevonden, nu zeg ik goed,
heb de koffie klaar.

Ik regel de telefoon,
we drinken een bakkie,
geef haar een knuffel en
ze gaat weer naar huis.

Later appt ze mij dat ze thuis is.
En zegt je, moet snel weer beter worden.
Ik ben het met haar eens.
Gaat ook gebeuren.

Ik laat het op me inwerken en
bedenk hoeveel ik van de afgelopen
4 maanden heb geleerd.

Heb mezelf verplicht op 1 moeten zetten.
Heb grenzen leren aangeven
en gezien wie ze respecteert en wie niet
en hoe ik daarmee omga.
En om hulp leren vragen.

Het jammere is dat de situatie
zover moest gaan dat ik ook
echt niet anders kon.
En realiseer me dat er anders
weinig zou zijn zijn veranderd.

Inzichten stromen binnen.
Oude stukken krijgen een
andere invulling.

Ik heb er 3 maanden over gedaan
om om hulp te vragen.

Ik realiseer me dat het in deze tijd
vooral gaat om dit soort processen.

Gewoontes en patronen,
inzichten in je eigen gedrag,
waar het vandaan komt en hoe
je ze kan omvormen zodat
ze je dienen.

Door de ervaring aan te gaan,
krijg je niet alleen inzicht in je eigen
maar ook in het gedrag van anderen.

Soms is het het leven zelf,
dat je op de rem zet en zegt
nou kun je er niet meer omheen.

Zo ervaar ik het nu.
Ik moest voor mezelf kiezen.
Mijn grenzen duidelijk aangeven
en leren om om hulp te vragen
zonder me schuldig te voelen.

De situatie van gisteren voelde
als een afsluiting.
Ik voel een nieuwe stroom
op gang komen.

Van chaos naar orde.
Van rups naar vlinder.

Lichtflits