We gingen terug naar huis
met de trein.
In Assen moesten we uitstappen
want de bovenleiding was kapot.
Zo kwamen we terecht in groepsgedrag.

Ik vind dat altijd interessant,
omdat ik gym juf ben.
Hoe breng je een onwetende groep
naar de juiste plek en hoe zorg je
dat die groep wordt verplaatst
naar waar ze moeten zijn.

Er stond een man te schreeuwen
met duidelijke aanwijzingen.
Naar achteren lopen, het hek door
en daar blijven staan.
Dus dat deden we.

Het probleem was dat er
nog geen bus klaar stond,
was wel onderweg, maar niemand wist
hoe lang het ging duren.

Bijzonder want we wisten al minstens
een uur dat we niet door zouden kunnen
naar Groningen Europapark.

Voor ons stonden lege bussen
maar die mochten niet gebruikt worden
omdat ze van een andere organisatie waren.
De groep hield zich rustig want we
stonden er net.

Na ongeveer een kwartier begon
de groep onrustig te worden.
Raakten de NS medewerkers geïrriteerd
en was er nog steeds geen duidelijkheid.

Gelukkig was er een bus medewerker
die insprong met een lange bus en riep
dat iedereen die wilde, met hem mee
kon rijden naar Groningen.

Wij moesten daar niet heen dus
bleven we staan.

Vol verbazing keek ik naar de groep
die in beweging kwam.
Men rende naar de bus die verderop stond,
de energie was die van angst om de
bus te missen.
Het was een grote groep en uiteindelijk
pasten ze er allemaal in nadat iemand
de deuren dichtdrukte vanaf de buitenkant.

Ik realiseerde me dat deze buschauffeur
de NS enorm had geholpen met zijn actie.
Want ik begreep dat er slechts een bus
onderweg was en dat deze groep er nooit
helemaal in gepast zou hebben.

De volgende trein kwam inmiddels ook aan,
dus groeide de wachtende groep.
Een aantal mensen kwam boos terug
van de andere bus omdat er niet duidelijk
was gezegd dat die naar Groningen ging.

En toen zei de NS medewerkster:
Jullie hoorden alleen het woord bus
en begonnen toen te rennen.
Was geen houden aan.

Ze had gelijk, iedere individu werd
opgenomen in de groepsenergie.
Er ontstond energetisch iets van
een soort gekte.

Gelukkig kwam daarna onze bus.
We moesten voorin stappen.
Dat heb ik genegeerd omdat ik
graag wilde dat mijn moeder kon zitten.
Na 45 minuten in de brandende zon,
wachtend op een oplossing vond ik
dat ze dat wel had verdiend.

Het was een bijzondere ervaring.
Ik weet hoe groepsgedrag je
over kan nemen, zeker wanneer iets
niet zo loopt als het zou moeten.
Het met zijn allen rennen naar een bus,
had ik niet verwacht.

Maar misschien wilde iedereen
gewoon zo graag naar huis,
als wij dat wilden.

Lichtflits