Het was de engel die
me de eerste keer opving
in het ziekenhuis.

Binnengebracht op de brancard
zodat ik haar direct zag.
Het komt goed.

Afgelopen donderdag
moest ik voor controle en
met 4 tussenuren voor een
volgende afspraak, liep ik
door het gebouw.

Ik denk dan dat het hoort
bij het helingsproces.
3 weken was ik in dit gebouw,
liggend in een bed op een kamer,
een achtbaanrit die ik niet zal
vergeten.

En nu was ik weer terug.
Niet even een afspraak en weer weg.
Nee, ik mocht blijven hangen.
Dus liep ik regelmatig heen en weer
omdat lang zitten nog niet kan.

Het voelde niet vervelend.
Ik realiseerde me dat ik tijdens
mijn hele avontuur niet een keer
heb getwijfeld of het wel goed
zou komen, ik werd immers begeleid.

En al lijkt het voor veel mensen
dat het niet goed is gekomen
omdat ik echt wel wat kwijt ben
geraakt tijdens dit proces.
Voor mij voelt dat niet zo.

Ik ben er nog, ik kan nog lopen,
praten, denken en mijn ding doen.
Ben er goed vanaf gekomen,
en verwacht nog steeds verbetering
al kost het tijd.

De dokter was tevreden,
ik blijf onder controle en de
wonden genezen goed,
was het bericht na 4 uur wachten.

Als ik naar buiten loop kom
ik nog een keer langs de engel
en ontdek ineens een tweede.
Yep ik was goed beschermd.

Dan neem ik de bus en
daarna de trein naar huis,
met stokken, dat wel.
Want ook nu gaf ik mezelf
een nieuwe uitdaging.

Gelukkig haalt een vriendin
me op van de trein
en brengt ze me thuis,
het potje is inmiddels bijna leeg.

Ik ben blij met het nieuws dat
het goed gaat en dat ik inmiddels
weer zo ver ben dat ik gebruik
kan maken van het openbaar vervoer.

Uitdaging aangegaan.
Opdracht voltooid.

Lichtflits