Ze was bij iemand geweest
voor hulp omdat ze vastliep.
Er mocht beweging komen en
na lang twijfelen kon ze ergens terecht.

Een lieve vrouw met de beste bedoelingen.
Vergoed door het ziekenfonds,
dus moest het goed zijn.

Ze legde haar verhaal uit,
waar ze tegenaan liep en voelde
dat zodra de vrouw antwoordde
ze het niet helemaal had begrepen.

Ze legde het nog een keer uit,
moest wat oefeningen doen
en ging naar huis met dat
onbegrepen gevoel.

Het zat niet lekker.
Had ze het zelf niet goed uitgelegd ?
Had ze voor andere woorden
moeten kiezen ?
Of was ze gewoon raar ?

Of moest ze afwachten,
geduld hebben en wilde ze te snel ?

Na nog een sessie bleef het gevoel
van onbegrip.
De oefeningen die ze deed,
de antwoorden die ze kreeg,
pasten niet bij haar gevoel.
En ze vroeg zich af of ze wel
op de juiste plek was waar ze
geholpen zou kunnen worden.

Ze sprak er met een vriendin over,
was open en eerlijk en legde
alles zo uit zoals ze bij de vrouw
had gedaan.

Er volgde een reactie van herkenning,
van ervaringen die haar vriendin
had meegemaakt en een uitleg
van hoe ze ermee was omgegaan.

En daar kwam de opluchting
van het begrepen worden.
Zag ze ineens zelf hoe ze ermee
om kon gaan en besefte ze dat
ze niet raar was.

De vrouw had nooit ervaren wat
zij had ervaren.
En al deed ze haar best om het
te begrijpen en zocht ze oefeningen
die er misschien wel bij zouden
kunnen passen, maar dat niet deden.

Iemand met dezelfde ervaringen,
kan zich beter inleven en bezit
kennis en inzichten die niet altijd
uit boeken kan worden geleerd.

Lichtflits