Om 6 uur in de ochtend
word ik gewekt voor de
eerste ronde van medicijnen.

Ik vraag dan direct of ze
de gordijnen open willen doen,
omdat ik graag de roze wolken
mee wil pikken.

Eerlijk gezegd wist ik niet dat
je als patiënt in het ziekenhuis
zo strak in een dagelijks programma
zou zitten.

Na bijna twee weken op deze plek,
begin ik het een beetje te doorzien,
wie wanneer komt en waarvoor.
En dan nog is er iedere dag wel
een verrassing.

Mijn zorg is zich nu aan het afbouwen
zodat ik binnenkort naar een
revalidatie centrum kan.
Dus het wordt een beetje minder druk.

Ik heb het geluk dat ik een kamer
voor mezelf heb en de deur dicht kan.
Want de drukte op de gang,
de gesprekken op de andere kamers
vragen veel van mijn sociale batterij.

De hele dag door wordt er op de
deur geklopt en stappen mensen binnen.
In het begin was ik echt verbaasd
en moest ik er aan wennen.

Prikje hier, pilletje daar, wat wil je eten,
je moet aan het infuus, hoe wil je je wassen.
Nuchter zijn voor de operatie, druk maar op
de bel en we komen.

Dokters controle, wondverschoning,
schoonmaakploeg en de plasstoel.
Schone kleding, glaasje water en bezoek.

De grap is dat je uiteindelijk alles
maar laat varen en dat je midden in de
kamer een plas doet terwijl de catering
vraagt of je koffie wil.

Of dat er een pijndokter komt die je
tandenborstel voor je afspoelt en
jij het gesprek voert in je onderbroek.

Als ik het zo opschrijf dan kan ik
er inmiddels smakelijk om lachen.
Alle medewerkers van het ziekenhuis
vinden het normaal, ik als patiënt moest
er heel erg aan wennen.

Op deze afdeling staan de deuren
van bijna alle kamers open.
En daarin ben ik dan weer bijzonder,
ik vraag aan iedereen of ze de deur
dicht willen doen.

Ik heb de stilte en de ruimte nodig
om een beetje bij mezelf te kunnen blijven.
Iedereen mag binnenstappen en ik
doe aan alles mee.

Het is al hectisch genoeg en ik probeer
alles een beetje bij te benen.
Ik wist echt niet dat er zo’n strak programma
is waar je als patiënt aan mee moet doen.
Vorige week stopte mijn programma
rond half twaalf in de avond altijd met
een piepend infuus.

Er wordt goed voor mij gezorgd en ik
wordt strak in de gaten gehouden.
En daar ben ik heel blij mee,
begrijp me niet verkeerd.

Maar uitslapen is er niet bij en
ook het vroeg naar bed gaan kan
je wel vergeten.

Ik wist niet dat je in het ziekenhuis
zo strak in een dagelijks programma zit.

Lichtflits