Ben voor de eerste keer
weer op de fiets gestapt.
Het was de onrust die me
het duwtje gaf.

De behoefte om de regie over
mijn leven weer terug te pakken,
niet afhankelijk te zijn van.

Als Pipi reed ik weg op een
roze fiets met een grote mand,
een schaterlach omdat het me lukte.

Boodschappen gedaan
en weer terug.
Een afstap die net goed ging,
maar niemand keek gelukkig.

De eerste stappen voelen soms
oncomfortabel, onwennig of
soms pijnlijk.
En toch ben ik iedere keer blij,
dat ik ze heb gemaakt.

Zo weet ik wat ik al wel kan
en wat nog niet.
Het is het moment waarop ik het
beginpunt bepaal en de vooruitgang
aan af kan meten.

Iedere keer dat ik het weer probeer,
wordt het makkelijker en duidelijker.

Het geldt eigenlijk voor alles
in het leven.
Zelf je keuzes maken of je
een stap vooruit maakt of niet.

Lichtflits