Ik keek naar de Shumann
resonantie nadat ik had
vastgesteld dat mijn hoofd
niet echt meewerkte.

En zag het Licht dat
hoog zat.

Ons brein maakt zelf gebruik
van elektrische signalen en
ik verklaarde daarom voor mezelf
dat dat wel eens de reden kon zijn.

Vervolgens waren er rode puntjes,
in kleine velden, ook hoog,
wat voor mij betekent dat
het oude wordt losgelaten.

Een strijd in mezelf omdat ik
het eigenlijk niet wil voelen maar
inmiddels weet, dat het daadwerkelijk
voelen de enige manier is om het
los te laten. Erbij blijven.

Daarna kwamen er grotere
flitsen licht binnen en was er een
oogmigraine, wat ik vertaal
als het binnenkomen van plasma
deeltjes.

Niet vooruit te branden,
pas op de plaats.
Het hoofd dat pogingen doet
om er een vertaling van te maken,
komen tot overgave,
het is zoals het is voor het goede.

En zo maken we allemaal
processen door die we van
tevoren niet kunnen voorspellen.
Iedereen verwerkt het op een
eigen wijze, afhankelijk van
je eigen vibratie en frequentie.

Je weerstand en frustratie
zijn logisch maar ondersteunen
het proces niet.
Niet alles gaat zoals je het met
je hoofd hebt bedacht.

Een ieder weet dat wel en
toch vergeten we het weer.

De ene keer wordt het ene belicht,
de andere keer het andere.
Soms werkt het op je hoofd,
soms op je hart.
Beide magnetische en elektrische
systemen waar we nog maar
weinig vanaf weten.

Je leren overgeven en vertrouwen
ligt aan de basis van dit proces.
Je ziel kan je lichaam ondersteunen
wanneer je met haar in contact staat.

Zij is heel, weet wat er gaande is
en stimuleert je om kalm te blijven
en het licht toe te laten.

Wanneer het licht niet tot op
de bodem komt, moet je extra
aandacht geven aan het gronden
van je lichaam.

We ontvangen, integreren en
laten het dan stromen.

Lichtflits