De kinderen in mijn klas
en vooral de jongens vonden
het altijd een prachtige opdracht:
Maak je eigen doolhof.

Ik kopieerde ze wanneer ze
af waren en dan konden ze elkaars
doolhof uitpuzzelen.

Laatst dacht ik heel simpel,
wat doe je als je vastloopt
in een doolhof ?

Dan loop je terug totdat je
op een punt komt waar je een
andere afslag kan nemen.

Een doolhof op papier geeft
je overzicht, je kijkt van bovenaf
en kan met je ogen zien waar
de paden lopen.

Loop je in een doolhof
dan wordt het verhaal al anders.
Je hebt geen overzicht, ziet enkel
de muren of bomen om je heen
en je hebt geen andere keuze dan
steeds op een kruispunt je weg
te kiezen.

Ik vind het een mooie vergelijking
met je ziel en je lichaam.
Je lichaam moet het hier op aarde doen
vaak vanuit geen overzicht.

Wat eigenlijk betekent dat je blind loopt.
Enkel door de ervaring aan te gaan,
door stappen te nemen, kun je
uiteindelijk de uitgang vinden.

De ziel ziet het overzicht wel,
alleen niet iedereen luistert naar
haar ingevingen.

Degenen die het wel doen,
zijn afgestemd op zichzelf en
merken allerlei tekens en boodschappen op.
Horen, weten of voelen welke
richting het beste is.

Er zijn ook mensen die in staat zijn
om boven de doolhof uit te stijgen
en precies zien waar ze moeten lopen.

Volgens mij is dat het proces
waar we nu met zijn allen doorheen gaan.
De doolhof waar we inzitten heeft
een uitgang en het is aan ons om
die te vinden.

We krijgen signalen die ons kunnen
helpen, maar de vraag is of we
ze ook opmerken.

Lichtflits