Ik wandel altijd met
twee hondjes en meestal
lopen ze naast elkaar.

Soms gaat ieder een eigen
kant op en spreid ik mijn armen
om ieder zijn eigen ding te laten doen.
Ik sta dan stevig in het midden.

Het gebeurde laatst en ik dacht,
dat is een mooi plaatje van hoe
ik het af en toe kan voelen.

Aan de ene kant volg ik de wereld
en aan de andere kant volg ik
de wereld van het Zoveel Meer,
het spirituele.

Uit beide werelden ontvang ik
informatie en soms ligt dat ver
uit elkaar.

De frequentie verschilt enorm.

Waar de wereld me naar beneden
wil trekken en het alleen heeft
over angst, drama en ellende.

Tilt de spirituele wereld me op
en laat me zien waarom dit alles
in de wereld gebeurt en nodigt
me uit om in vrede en liefde te blijven.

Waar de wereld wil dat ik alles
opvolg en geloof.
Laat de spirituele wereld me vrij
om mijn eigen hart te volgen,
mijn eigen visie toe te laten en
te kiezen voor dat wat goed voelt.

Mijn lichaam leeft in het midden.
Mijn ziel stijgt er bovenuit.
En probeert een brug te vormen
tussen beide werelden.

Het is de combinatie die soms
lastig is, juist omdat ze ieder een
bepaalde kant op gaan.

Toch heeft het me inmiddels aardig
wat inzichten gebracht over
wie we zijn en wat we hier komen doen.

Neutraal en stevig in het midden staan
geeft me het plaatje van een weegschaal.
Wie in het midden staat, ervaart de
minste schommelingen.

Ik vertaal dat naar emotioneel in
balans blijven en in contact zijn
met je eigen kern.

Een verhaal heeft altijd twee kanten
en beide mag je gebruiken om
tot je eigen conclusies te komen.

Lichtflits