Wanneer de energie van
het collectief begint te draaien,
ga dan naar je kern.
Ik kom het ergens tegen en
realiseer me dat veel mensen
straks hetzelfde mee gaan maken,
als wat ik de afgelopen jaren
heb meegemaakt.
Het horen van de waarheid
over wat er werkelijk allemaal
gebeurt en de reactie daarop.
Sinds 2020 ben ik meerdere keren
bijna van mijn stoel gerold,
explodeerde mijn hoofd en maakte
ik serieuze emotionele achtbaanritjes.
Moest ik echt naar buiten om
het allemaal te verwerken.
Voelde ik afschuw, onmacht
en ongeloof.
Om vervolgens uit te komen
bij de vraag: wie ben ik in dit geheel.
Voor mij voelde het als een wervelwind
die alles in beweging bracht en waar
ik mijn weg in moest vinden.
De emoties zakten op een gegeven moment,
ik accepteerde de informatie en
leerde de behoefte om mensen
en de wereld te redden om te zetten.
Voor mij was schrijven de druk
van de ketel halen, het ontladen
van de hogedruk pan.
Ik voelde een enorme boosheid
en een diep verdriet en wist
dat het niet gezond voor me was
als ik erin zou blijven hangen.
Terug naar je eigen kern,
naar wie je werkelijk bent.
Het was iets wat ik mezelf vertelde.
Je leeft wel in deze wereld,
maar deze maatschappij is niet
jouw wereld, in de zin van dat
als ik het voor het zeggen had,
dan zou ik het nooit zo vormgeven.
Nu, na jaren ermee bezig te zijn geweest,
hebben de triggers hun kracht verloren
en kan ik beter met de informatie omgaan.
Ik raak niet meer volledig van slag,
al vind ik het nog steeds moeilijk
te geloven dat men zo’n aanslag
heeft gepleegd op de mensheid.
De wervelwind moet nog plaatsvinden
in de collectieve energie.
Ook in mijn omgeving zijn er
genoeg mensen die nog geloven
dat de informatie die ze ontvangen
op waarheid is gebasseerd.
Gelukkig worden we aan alle
kanten ondersteund en zijn er
steeds meer mensen die na een
emotioneel proces weer op beide
voeten staan.
We moeten verder, hoe dan ook.
Vanuit onze innerlijke kern en
moreel kompas.
Lichtflits
