Wat ben ik een onnodige strijd
aangegaan met mezelf.

Moeilijk, ik was opstandig,
mensen vonden mij lastig.
Te grote mond,
altijd commentaar,
vaak de weerstand in.

En nu in deze tijd,
begin ik mezelf steeds
beter te begrijpen.

Ik was niet moeilijk,
ik prikte door van
alles heen.

Wat niet klopt,
dat klopt niet.

Alsof ik iedere keer
naar een spiegelbeeld van
de wereld keek
en men mij duidelijk wilde maken
dat ik moest geloven dat
dat beeld de werkelijkheid was.

Wat een opluchting is deze tijd.
Hoe gek het ook klinkt.

Mijn innerlijk heeft mij altijd
het ware beeld laten zien.

Ik was niet gek of raar,
maar eerlijk en oprecht.
Een vrije geest en een
kritische denker, een
voeler en een weter.

Pas nu begrijp ik dat echt.
Wat een opluchting.

Lichtflits