Het is alweer 4 maanden
geleden dat mijn laatste
operatie was.

Een onverwacht avontuur waar
ik met mijn hoofd niet voor
gekozen zou hebben.
Als je geen keuze hebt,
dan ga je gewoon in alles mee.

Na 4 maanden vind ik zelf dat
het goed gaat.
Alle wonden zijn dicht, het lopen
gaat steeds beter en ik begin
mijn weg erin te vinden.

De momenten dat ik er niet
mee bezig ben in mijn hoofd,
worden steeds langer.
Ik begin er aan te wennen
dat het is zoals het is.

Waardoor de ruimte die is
overgebleven benadrukt wat
ik wel kan in plaats me bezig
te houden met wat niet meer kan.

Restverschijnselen zijn er wel
en het is voor mij nog niet
duidelijke wat daar van over
zal blijven na een langere periode.

Wat ik vooral heb geleerd is
mijn rustmomenten in te bouwen.
Het onbeperkt in beweging zijn
dat kan niet meer en dat is voor
mij in deze fase soms frustrerend
maar het is zoals het is.

Een tweede les gaat over de ruimte
die ik nodig heb om met dit
avontuur om te gaan.
Ik heb me teruggetrokken,
ben veel alleen en heb de tijd
nodig om alles te verwerken.

De eerste maand ging vooral
om overleven, omgaan met de wonden,
beseffen waar je in terecht bent gekomen,
meedraaien in een programma
dat bij de wonden hoort.
Zorgen en herstellen.

Nu ik 4 maanden verder ben,
voel ik dat het emotionele proces
op zijn plek begint te vallen.
Ik red me alleen, kan bijna alles doen,
al gaat het soms langzaam.

Mijn hoofd werkt nog niet altijd mee
en soms denk ik dat dat maar
goed is ook. Daardoor kan ik
mijn hart duidelijker horen.

Dit is de vijfde maand en die
staat voor mij voor actie,
beweging en verandering.
Mijn energie komt terug en
ik verwacht een creatieve golf.

Ik verwijder me steeds verder
van dat wat me is overkomen.
Wegvegen kan ik het niet,
de littekens op mijn lichaam
zullen blijven.

Een grote les is om er vrede
mee te krijgen en de inzichten
eruit te halen.

Volgens mij ben ik goed onderweg.

Lichtflits