De afgelopen week
was een bijzondere.
Het thema was onrust,
tijd nemen voor en
stilstaan bij wat je voelt.

Mijn vriendin lag op sterven,
het was haar wens om,
mocht ze niet meer kunnen
herstellen, haar te laten gaan.

Aan de ene kant wil je dat
iemand blijft en aan de andere kant
begrijp je ook wel dat wanneer
iemand alleen met heel veel hulp
kan blijven gaan, degene liever
weg is, afscheid neemt.

Hoe je tegen de dood aankijkt
kan totaal verschillen.

De een is bang voor het zwarte gat
en de ander ziet een doorgang
naar een nieuw leven.
Energie vergaat nooit, het verandert
enkel van vorm.

Ik zat gisteren aan haar keukentafel
rond de tijd waarop we altijd
koffie dronken.
Hoe confronterend dat haar stoel
leeg was, de radio niet aanstond,
de wasmachine niet draaide.

Ik gun haar de bevrijding van
het lichaam dat al een tijdje
tegenwerkte, het echt moeilijk
voor haar maakte, en ook het
hoofd liet steeds vaker steken vallen.

Een week van diepe realisaties,
van loslaten en accepteren.

Gisteren ging ze heel rustig over,
het is goed zo.
Ik ga haar in het leven missen,
al weet ik, ze is dichtbij.

Lichtflits