Alles vieren wat wel kan,
en vaststellen wat nog niet kan.

In deze emotionele tijd
komen er bij iedereen
emoties boven.

Of ze nou voortkomen
uit oude verhalen of uit
verhalen waar we nu in leven.

Je hebt een keuze om de
kleine stappen voorwaarts te zien
of te benadrukken wat nog niet kan.

Wat je voelt is afhankelijk van je keuze,
van de gedachten die je denkt,
van de woorden waarmee je spreekt.

Natuurlijk mag je erkennen
dat je iets bent kwijtgeraakt,
of dat er iets is beschadigd.
Ik denk zelfs dat dat heel goed is
dat je vaststelt waar je nu staat
en wat dat met je doet.

Toch is de belangrijkste vraag
wat kan wel, wat heb ik nog wel
en hoe zou ik dat kunnen benadrukken.

Vergeving en acceptatie
in het moment van nu.
Vertrouwen dat je iedere dag
een stap kan maken om ervoor
te zorgen dat het dragelijker wordt,
beter wordt, overzichtelijker.

De kleine momentjes van geluk
en tevredenheid.
De vriendelijkheid naar jezelf.
De omarming van je wonden.

Als we zelf degenen zijn die
het leven in beweging brengt,
en de innerlijke toon bepaalt
wat we ervaren, waar kies je dan voor ?

Voor het benadrukken van het slechte
of het erkennen van je kracht
om te kunnen bewegen naar het goede,
naar heling, acceptatie en vergeving.

Lichtflits