Op het moment dat je ziek wordt
zijn er altijd mensen in je omgeving
die zeggen dat ze er voor je zullen zijn.
Maak je geen zorgen, ik ben er voor je.

In de werkelijkheid kan dat zich
heel anders vormgeven, zeker wanneer
het langer duurt voordat je herstelt.

In zulke tijden kom je erachter
hoe vriendschappen en relaties
in elkaar zitten.

De een kan er totaal niet tegen
om je zwak te zien en wacht tot
je weer in je kracht staat.

De ander vindt dat wanneer je
hulp nodig hebt, dat je daar
om moet vragen.

Weer een ander vindt het jammer
dat je even niet beschikbaar bent
in je oude rol en wanneer ze
een keer langs zijn geweest en
niet vinden wat ze bij je zoeken,
blijven ze weg,

Toch zijn er ook mensen die
nooit gezegd hebben er voor je
te zullen zijn en die ineens op de
juiste momenten opduiken.

Die aanvoelen waar je hulp nodig hebt,
of je naar plekken brengen waardoor
je je kan opladen.
Die een lach komen brengen of
een knuffel uit het niets.

Wat ik vooral merk is dat
wanneer je in je herstel periode zit,
dat je energie vooral daar naar toe gaat.
En dat er weinig ruimte is voor die ander.

In die zin dat je blij bent met het
initiatief dat iemand anders neemt
en dat je van jezelf moet accepteren
dat het andersom nog even niet kan.

Wat dat betreft kan ziek zijn een
moment zijn waarop je ogen open
gaan voor wat betreft de vorm van
je relaties, zowel voor de ander
als voor jezelf.

Lichtflits