Hartelijk dank voor alle
reacties, voor het sturen
van liefdevolle energie,
kracht en heling,
de kopjes koffie en de
leeuwenhart donaties.

Vandaag voel ik hoe goed
het me heeft gedaan om weer
te beginnen met schrijven.

Voor mij is schrijven niet mijn werk,
het komt of het komt niet.
Ik maak het innerlijke contact
en dan gaat de energie als vanzelf stromen.

Dat stromen begint bij mij als ik naar
prachtige muziek luister,
als ik dans en als ik schrijf.
Dan stroomt er een geluksgevoel
binnen en word ik innerlijk opgetild.

Vandaag heb ik alle drie gedaan.
Ik heb Bachata muziek opgezet
en heb mijn lichaam laten dansen
in hoeverre het ging.
Iedereen die mijn kamer binnenkwam
werd acuut vrolijk en blij van de muziek.

Ik heb de mooiste kamer in het ziekenhuis,
met uitzicht op het water,
de blaadjes ontvouwen zich aan de
bomen en bijna iedere dag schijnt
de zon door mijn ramen.
Het helpt mij in mijn herstel.
Ik zal gewoon verder moeten.

Het wil niet zeggen dat er geen
momenten met tranen zijn,
of dat ik me afvraag hoe nu verder.
Die momenten zijn er zeker,
en die mogen er ook zijn.

Uithuilen en weer opnieuw beginnen,
ruimte maken in jezelf.
Ik ben me er zo bewust van geworden
dat je jezelf naar alle frequenties kan verschuiven.

Dat het diepe verdriet de grootste
vreugde niet uit hoeft te sluiten.
Het bevindt zich op hetzelfde moment
allemaal in jou.
En beide zijn belangrijk om te voelen
in alle oprechtheid, in alle zuiverheid.

Ik kan aan de situatie waarin ik
terecht ben gekomen niets
meer veranderen.
Het is zoals het is.

Ik kan voelen wat het met me doet,
me laten informeren door mijn emoties
over hoe ik erin sta en komen tot acceptatie.
En van daaruit een nieuwe weg vinden
die bij mij past.

Tegelijkertijd realiseer ik me dat
ik mijn vreugdes kan volgen,
en ook kan genieten van
de mooie dingen in het leven
en dat juist dat ervoor zorgt dat
het lichaam zich beter voelt en
zich daardoor herstelt.

Schrijven is voor mij niet werken,
het is ordenen, het gesprek aangaan
met mezelf en het begrijpen en
verwerken van wat me nu is overkomen.

Een uurtje Bachata muziek en mijn
lichaam laten bewegen brengt altijd
een lach op mijn gezicht.
Dat is nu echt niet anders geworden.

Alles mag er zijn,
de lach en de traan,
de boosheid, de vreugde
en het niet weten hoe.

Ik begin te ontdekken dat juist
daar een hele grote kracht verborgen ligt,
een vertrouwen in het onzichtbare
dat het ware leven is.

Dat de ervaringen de bedoeling in
zich hebben om te kunnen ontdekken
wie je werkelijk bent en je juist daar
brengen waar je moet zijn.

Met ons hoofd zouden we daar
niet voor kiezen, daarom heeft
onze ziel dat voor ons gedaan.

Ik leef een oud verhaal en het
komt bij mij tot een einde.
En daarom kan ik in vreugde zijn
en met begrip de situatie accepteren.

Ik ben niet mijn lichaam,
ik ben degene die dit lichaam bewoont
en die de ervaringen aangaat die
dit lichaam doormaakt.

Het zijn woorden die me de
afgelopen week werden gebracht
en die veel duidelijk maakten
in mezelf.

Het valt niet altijd uit te leggen
en misschien hoeft dat ook helemaal niet.
En moeten we simpelweg bij de
ervaringen blijven die we meemaken
in het dagelijkse leven en ontdekken
hoe we ermee omgaan en wat het ons
aan inzichten komt brengen.

Lichtflits