Na 5 maanden weinig slaap
kwam er vorige week ineens
verandering.

Mijn centrale zenuwstelsel
stopte met gieren en werd
rustiger.

De spanning en de gevoeligheid
namen af en voor het eerst sinds
tijden gingen mijn ogen voor
een langere periode dicht.

De afgelopen dagen zet zich dat
gelukkig door, maar wel op een
bijzondere wijze.

Ik voel de slaap aankomen en eigenlijk
ben ik dan ook al vertrokken.
Het klapt er als het ware gewoon in
en of ik nu wil of niet mijn lichaam
gaat in ruststand.

Vandaag had ik een vriendin aan
de telefoon en blijkbaar gebeurde
er hetzelfde.

Tijdens het gesprek vertrok ik gewoon.
Niet in de gaten dat ik het gesprek
had verlaten.

Ze hing op en belde me weer.
Ik had het gevoel uren te hebben
geslapen en dat het al veel later was.
Bleek het nog geen twee minuten
te zijn.

Na maanden nauwelijks slapen
word ik er nu door overvallen.
Het is nodig voor mijn herstel.
En blijkbaar heeft mijn lichaam besloten
om het zo te doen.

Ik wist niet dat het kon,
maar geef me er met liefde aan over.

Lichtflits