Wat was deze maand een
bijzondere reis voor mij.
Een bewuste en leerzame
omdat ik me heb laten begeleiden
door de inzichten van de astrologie.

Diep ben ik gegaan,
heb alle schaduwen recht aangekeken,
alle oude pijnen gevoeld.

Mijn lichaam voelde breekbaar,
heb weinig slaap gehad,
mijn centrale zenuwstelsel
stond continue aan.

Heb me oprecht afgevraagd
wanneer het punt van breken komt.
Totale afbraak of een verhelderende
doorbraak ?

Het hoofd dat maar geen woorden
leek te vinden, geen richting in
wat te doen en dus liet ik alles
maar gewoon gebeuren en reageerde
in het moment.

Ouderwetse botsingen met de
bestaande systemen.
Ik kan mezelf en mijn waarheid
niet verlaten.
Laat het maar kosten wat het kost.

Inzichten in familiesystemen
en mijn plek daarin.
Niet langer in staat om te geven,
omdat ik niets meer over heb.

Mijn kindertijd werd aangeraakt,
oude herinneringen kwamen terug.
Heftig vond ik het. Confronterend.
Geen ruimte om er letterlijk voor
weg te lopen.

Tot gisteren,
toen kwamen eindelijk de diepe tranen.

Dat wat ik zolang had begraven in mezelf,
dat wat ik droeg en niet van mij was,
Dat wat zich had vastgezet in spieren
en zenuwen kwam als een grote golf
naar buiten.

Niet begrepen, niet gezien,
niet gehoord, als een riedel.
Raar kind dat zich wel redt,
maar diep van binnen altijd
aan het vechten was.

Die strijd wil ik niet meer.
De stille tranen wil ik niet meer.
Die innerlijke houding past mij niet meer.
Ik huilde alles eruit.

En op de laatste dag van maart,
voel ik me al anders.
Opgeruimd, verlicht
van de oude zwaarte waarvan
ik niet eens wist dat dat
er allemaal nog zat.

Losgelaten, weggegeven,
afgebroken en vervolgens
verder opengebroken.

Nu de duistere zware laag is verdwenen
ben ik klaar voor een nieuw begin.
Het was een diepe reis, maart 2026.
En blijkbaar nodig om nog de laatste
restjes te verwijderen.

De lijntjes die me nog vasthielden
zijn eindelijk doorgeknipt.

Op deze laatste dag kom ik uit
bij Liefde, vergeving en staan
voor wie Ik Ben.

Lichtflits