Afgelopen week doorzag ik
ineens dat iemand met een
geheime agenda naar me toe kwam.
Door haar rol, kon ik dat eerder
niet accepteren.

Maar dit keer was het zo
duidelijk dat ik er niet omheen kon.
Ze vond dat ze ergens recht op had
en dat ik haar dat gewoon moest geven.

Ik gaf een grens aan waar ze zonder
blikken of blozen overheen stapte.
Ze was serieus, ze vond dat ze er
recht op had.

Ineens opende zich in mij een deur
met daarachter de verhalen van
alle keren dat ze hetzelfde
had gedaan, zag ik hoe ik mij altijd
kleiner maakte en haar gaf wat ze
nodig had.

Grenzeloos in een aangeleerd patroon.
Het heeft geen zin om nee te zeggen,
ze luistert toch niet.

Toch ging het dit keer anders.
Mijn lichamelijke overprikkeling,
overweldiging, gaf aan dat het
echt niet kon.

Geen toneelstuk, rauw en eerlijk
benoemen dat het haar niet om mij
ging maar enkel om dat wat zij
wilde halen.

Dwang en drang, manipulatie.
Het werd zo helder.
Terwijl ik nog steeds mijn best
had gedaan de afgelopen tijd
om rekening met haar te houden.

Een soort van medeleven of medelijden,
compassie of empathie, ik begreep
wel wat er bij haar van binnen gebeurde.
Dan streek ik over mijn hart en
liet haar voor gaan.

Ten koste van mij.
Geven terwijl de pot nog leeg is,
meerdere keren aangegeven
en gewoon niet gehoord.

Dit keer koos ik voor mezelf.
Een duidelijke nee, een kort contact
en het vervolgens zonder
schuldgevoel loslaten.

Er is pas weer ruimte als ik
volledig ben hersteld en de
pot weer vol is.
Eerder niet en tot die tijd
sta ik bovenaan.

Na de gebeurtenis blijf
ik vol verbazing achter
en hoor ik mezelf zeggen;
dit kan je nu niet meer ontkennen.

Je kan er geen ander verhaal
meer van maken, het gebeurde
voor je neus en wat goed dat
je je hebt uitgesproken.

De dagen erna ging de rugzak af,
kon ik ineens weer slapen en
begon mijn lichamelijk herstel.

Vandaag kon ik loslaten
in een rivier van tranen.
En droomde ik een droom.

De vecht, vlucht, bevries reactie
is zich aan het ontspannen.
Wat heb ik daar lang ingezeten,
ik zie het nu pas.

In alles voel ik de opening naar
een nieuw begin.
Mijn opleiding door haar is
afgesloten.

We zijn gelijkwaardig
of we zijn het niet.

Vandaag voelt het rauw,
en in beweging.

Ik ben dankbaar dat het is gebeurd.
Mijn rugzak is af, ik heb inzicht
gekregen en anders kunnen reageren.

De herhalende loop is doorbroken.

Lichtflits